Het Monster van Morrar

Het is zo'n 34 graden Celsius als we op een ochtend in augustus beginnen aan een 2-daagse rugzaktocht in het gebied van Loch Morrar in het Westen van Schotland. We bevinden ons praktisch aan het einde van The Road to The Isles. De idyllische weg van Fort William naar Mallaig waar vandaan de ferry naar Skye vertrekt. De Road to The Isle omvat ook een van de mooiste spoortrajecten van West-Europa met onder andere het bekende Glenfinnan spoorwegviaduct. Glenfinnan is ook de plek waar de in Schotland zo geliefde Bonnie Prince Charlie in land kwam en met zijn steeds maar groeiende leger van Highlanders de oorlog tegen de Engelsen vocht. Helaas liep het slecht af voor de Schotten. De Battle of Culloden in 1746 maakte een einde aan de Schotse opstand tegen de Engelsen. Voor een korte periode kwam er zelfs een einde aan de doedelzak en het dragen van een kilt. Officieel dan wel want alhoewel er een verbod was op deze typische Schotse zaken bleven de doedelzak en de kilt in het geheim nog wel in gebruik. (Foto: uitzicht over Loch Morrar, augustus 2003)

Vanaf het kleine treinstationnetje van Morrar lopen we de eerste kilometers over een smalle weg richting Bracorina. Tijdens het wandelen hebben uitzicht op Loch Morrar dat het diepste meer van Schotland is. Volgens legendes moet hier een monster leven maar alles wat we zien zijn veel schapen en bordjes die ons waarschuwen dat honden die niet aangelijnd zijn, worden neergeschoten. Het pad kronkelt zich een weg langs de oevers van het Loch. We passeren kleine verlaten huisjes waar vroeger ongetwijfeld clanfamilies moeten hebben geleefd. Het enige dat rest is de traditionele Rowantree, oftewel een vlierbesboom. Deze boom moest de bewoners behoeden voor ongeluk. Het kleine plaatsje Tarbert, waar we aan het einde van de middag aankomen, telt één huis, één kerkje en enkele schuren. Van de 92-jarige Donald MacDonald krijgen we toestemming ons tentje op te zetten. Het uitzicht bestaat uit Loch Nevis met aan de overzijde één van Schotlands meest onherbergzame gebieden, The Knoydart.

Die avond maken we kennis met de clegs, een agressievere en grotere variant van de zo gevreesde Schotse midges. Het koken wordt ons praktisch onmogelijk gemaakt door de duizenden clegs. We besluiten al vroeg te gaan slapen in een clegloze tent. Maar dat valt tegen, de beestjes weten zelfs de tent binnen te dringen. Na een lange nacht met nog meer clegs besluiten we al vroeg om het kamp af te breken en snel te vertrekken. Van een pad is nu weinig sprake meer. We banen ons een weg door struiken, over glibberige steenformaties en door verlaten weilandjes. Op een klein kiezelstrandje, weg van hoog gras en dus een ideale plek voor clegs en midges, stoppen we om te ontbijten en de rugzakken op de orde te brengen. Na een ontbijt hoofdzakelijk bestaande uit brood, hotdogs en thee vervolgen we onze weg.

Na twee uur klauteren, uitglijden en ons een weg zoeken door de natuur lopen we ineens tegen een gigantische walvis aan die op de oever van het Loch ligt. We zijn aangekomen in Ardintigh, een piepklein dorpje dat alleen maar bestaat uit chalets als onderdeel van een adventure kamp. Het kamp is opgericht door Tom McClean, een Ier die in 1969 als eerste de Atlantische oceaan overstak in een roeiboot. Hij ontvangt ons met thee en we moeten absoluut zijn gastenboek tekenen. Van hem horen we dat er honderd jaar geleden meer dan duizend Schotten woonden langs de oever van Loch Nevis. Een aantal ruïnes is alles wat rest. Op dat moment stelt Mallaig, de havenplaats en eindpunt van The Road To The Isle met vijf huizen nog niets voor. Het is Tarbert dat als centrum voor de visvangst de enige plaats van betekenis is in het gebied. (Foto: Even ontbijten op een kiezelstrandje aan Loch Nevis. Op de achtergrond delen van Knoydart, augustus 2003)

McClean vertelt ook over alle groepen die zijn kamp hebben bezocht. Een weg er naar toe is er niet. Bezoekers komen per bootje of te voet over de bergen. Op het moment dat wij er zijn, is er een groep jongeren uit een probleemwijk van Londen. Maar Tom vertelt dat ook het complete Irish Regiment wel eens een week heeft gebivakkeerd in zijn kamp. De gebieden er om heen zijn ideaal voor Munro-walking en hiking. Om het kamp te bereiken heeft Tom voor degenen die geen kaart kunnen lezen en/of geen GPS hebben een route gemarkeerd door stenen in het landschap wit te schilderen. Deze route loopt vanuit het kamp direct aan op het pad dat we dag ervoor bewandelen op weg naar Tarbert. Een alternatieve route is door te lopen langs Loch Nevis richting Mallaig maar volgens Tom een zeer lange weg met veel obstakels. We besluiten op advies van Tom de route over de bergen te nemen voor onze terugweg. Zonder pad maar zoekend naar de wit geschilderde stenen als oriëntatiepunt. Een klein Loch, met als bijnaam 'Loch Kidney' vanwege de vorm van een nier, blijkt ideaal voor een verkwikkende duik. De eerste wasbeurt sinds we maandagochtend zijn vertrokken uit Morrar. Vier uur later, veel muggenbeten en enkele ervaringen rijker zijn we terug in Morrar. Het monster van Morrar was, net als dat van Loch Ness, niet thuis.

Jeroen Roskam en Kees Westerkamp

Let op: kopiëren en verspreiden zonder toestemming is strafbaar!
Op alle teksten, foto's en afbeeldingen op deze website berust copyright. Het is in het kader van de Auteurswet, de Databankenrichtlijn en de Reprowet uitdrukkelijk verboden om zonder schriftelijke toestemming vooraf van de makers van deze website teksten, afbeeldingen, foto's of delen daarvan te gebruiken, elders te publiceren of te vermenigvuldigen in artikelen, boeken, folders etc.etc en op websites, ansichtkaarten en posters etc.etc. Overtreding van bovengenoemde wetten/richtlijnen is strafbaar! Voor toestemming graag contact opnemen met de maker

Klik hier om een e-mail te sturen als er problemen en/of vragen zijn.

Update: 31 december 2003

klik hier om naar de homepage te gaan van onze website als u geen frame aan de linkerzijde ziet met een inhoudsopgave